Film – Violeta poszła do nieba

Już w najbliższy piątek, 15 marca, w polskich kinach pojawi się film pt.
„Violeta poszła do nieba” –
historia artystki i pieśniarki Violety Parry.
Jej życie odzwierciedlało sztukę, w której Parra poszukiwała spełnienia i szczęścia.
Jej historia trochę przypomina życie Edith Piaf, a trochę Fridy Kahlo.

Film Andreasa Woodsa  utrzymany jest w klimacie filmów realizmu magicznego, sprawnie przeskakując między poszczególnymi epizodami z życia artystki. W swoim filmie Wood zręcznie łączy realizm z baśniowością, przeplata prawdziwe epizody biograficzne z historiami z utworów Parry, pokazując, jak życie i sztuka wzajemnie się przenikają. Nie stosuje tradycyjnej linearnej narracji, za to dużo retrospekcji. Nadają one obrazowi specyficzny rytm i energię, której trudno się oprzeć.

Film nagrodzono Nagrodą Specjalną Jury na Festiwalu Filmowym Sundance.

Premiera: 15 marca 2013
Dystrybucja Art – House

foto. Art – House

Violeta Parra – pieśniarka, autorka tekstów i poetka; kolekcjonerka muzyki ludowej, malarka i rzeźbiarka. Artystka o wielu twarzach (zajmowała się także haftem i ceramiką), ikona chilijskiej kultury, skarbniczka oraz strażniczka tradycji i kobieta pełna sprzeczności… A wszystko to w jednej osobie, naznaczonej znamionami geniuszu.

Stworzyła ponad 3000 pieśni oraz wiele innych dzieł sztuki. Otworzyła chilijskiej „Nueva Cancion” drzwi na świat. Ocaliła od zapomnienia ginącą kulturę tradycyjną, niczym zapalony etnolog podróżując po Chile, aby ją poznać, spisać i zachować. Potem dawała jej drugie życie, czerpiąc z niej, przekształcając, tworząc swoje muzyczne arcydzieła, które prezentowała w czasie licznych koncertów. „Twórz z tego, co jest” – oto jej hasło.

Utwory Violety były chwalone przez krytykę za poetyckie i niebanalne teksty, często zaangażowane społecznie. Obecnie jej piosenki mają w swoim repertuarze słynni międzynarodowi artyści: Joan Baez, U2, Faith No More, Pete Seeger, Wynton Marsalis, Shakira, Michael Bublé, Juanes, Alejandro Sanz, Laura Pausini, Buena Vista Social Club, Mercedes Sosa, Chavela Vargas, Cafe Tacuba, Joan Manuel Serrat, Charly García, Silvio Rodríguez i Miguel Bosé. Śpiewając je na koncertach, sprawiają, że teksty i muzyka Violety Parry pozostają nieśmiertelne i docierają do różnych miejsc na świecie.

Parra, kobieta awangardy, wyprzedziła swój czas. Za pomocą gitary protestowała przeciw niesprawiedliwości społecznej, którą znała z osobistych doświadczeń (pochodziła z biednej rodziny, bardzo krótko uczęszczała do szkoły, którą musiała opuścić, aby zarabiać na utrzymanie). Wypowiadała się poprzez śpiew. Śpiewem wyrażała uczucia, bolesne przeżycia, niepokoje serca. Jej piosenki – życiowe, szczere i prawdziwe – szczególnie trafiały do serc młodych ludzi.

Wraz z muzyką Violety świat poznawał także jej inne oryginalne dzieła: obrazy, gobeliny, ceramikę. Chilijska artystka i jej sztuka zawędrowały do Argentyny, Rosji, Finlandii, Niemiec, Włoch i Francji.

W 1964 roku Luwr po raz pierwszy otworzył swe podwoje przed artystą z Ameryki Łacińskiej. Parra była pierwszą kobietą, której indywidualne prace tam wystawiono. Francuski dziennik „Le Figaro” tak skomentował wystawę jej dzieł: „Leonardo Da Vinci skończył w Luwrze, a Violeta Parra tam zaczęła”.

W jednym z wywiadów dla szwajcarskiej telewizji zapytano ją, co by wybrała, gdyby mogła skupić się tylko na jednej formie artystycznego wyrazu. Odpowiedziała: „Zdecydowałabym się przebywać z ludźmi, ponieważ to oni mnie inspirują”. Naciskana przez dziennikarza, powiedziała, że wybrałaby malarstwo, „bo w nim zawiera się to wszystko, co smutne w jej życiu i co pochodzi z najgłębszych zakamarków jej duszy”.

W 1965 roku Violeta wróciła do Chile i postawiła ogromny namiot w La Reina. Marzyła, że to miejsce stanie się centrum kultury ludowej, czymś w rodzaju ludowego uniwersytetu i ośrodka swobodnej wymiany myśli i artystycznych doświadczeń. Nadzieje, jakie pokładała w tym przedsięwzięciu, nie zostały jednak spełnione. Projekt, początkowo przyjmowany z entuzjazmem i zainteresowaniem, stopniowo popadł w zapomnienie.

Do tego doszły jeszcze problemy osobiste – Violetę opuścił Gilbert Favre, miłość jej życia. Artystka oznajmiła: „W dniu, w którym nie będę mogła poświęcić piosenek mojej miłości, postawię gitarę w kącie i umrę”. Tak też zrobiła.

5 lutego 1967 roku, w wieku pięćdziesięciu lat, niezrozumiana przez chilijskie społeczeństwo i niezdolna do rozwiązania emocjonalnych problemów, które dręczyły ją przez całe życie, jednym strzałem zakończyła je w namiocie La Reina.

Dziś jest najbardziej znaną na świecie przedstawicielką chilijskiego folkloru i źródłem inspiracji kolejnych pokoleń popularnych muzyków.

Andrés Wood o „Violecie”:
Bohaterka – geniusz i kobieta z krwi i kości
Violeta Parra jest wyjątkowa, jedyna w swoim rodzaju, genialna… Była kobietą w męskim świecie. Wybrana przez nią droga w tamtych czasach i w tamtych realiach kosztowała ją wiele wysiłku i wymagała wiele odwagi. Nie była wykształcona, a pisała znakomite teksty i tworzyła poruszające dzieła sztuki. Stała się jednym z najlepszych artystów w Chile, i w ogóle w Ameryce Łacińskiej. Bez formalnego wykształcenia! Niezwykłe… Nasz film to podróż przez świat Violety Parry, jej emocje oraz jej biografię. Nie opowiadamy o całym życiu artystki ani nie wyjaśniamy wszystkiego, co w nim zaszło, bo tego się po prostu nie da zrobić w krótkim filmie. Parra to bardzo złożona postać, szczególna osobowość… W jej życiu tak wiele się działo. Zrobiła tak wiele niezwykłych rzeczy… A przy tym była człowiekiem z krwi i kości. W filmie starałem się pokazać ją przede wszystkim od tej strony. Violeta była geniuszem, ale jednocześnie była też osobą pełną sprzeczności… Z jednej strony silną, pewną siebie i bardzo nowoczesną kobietą, z drugiej kimś, kto nie umie żyć bez miłości, kto nie radzi sobie ze swoimi emocjami, nie umie iść na kompromis. Chciałem pokazać na ekranie tę złożoność. To właśnie mnie ciekawiło. Mam nadzieję, że to przemówi też do widzów i zwiąże ich emocjonalnie z tym filmem.

Występują:
Francisca Gavilán Violeta Parra
Thomas Durand Gilbert Favre
Patricio Ossa mały Ángel
Jorge López młody Ángel
Stephania Barbagelata Carmen Luisa
Roberto Farías Luis Arce
Gabriela Aguilera Hilda Parra
Cristián Quevedo Nicanor Parra, ojciec Violety
Marcial Tagle burmistrz
Luis Machín dziennikarz

Reżyseria Andrés Wood
Scenariusz Eliseo Altunaga, Rodrigo Bazaes, Guillermo Calderón i Andrés Wood
na podstawie książki Ángela Parry
Konsultacja artystyczna Ángel Parra
Produkcja Patricio Pereira, Pablo Rovito, Fernando Sokolowicz, Denise Gomez i Paula Cosenza
Zdjęcia Miguel Ioan Littin
Scenografia Rodrigo Bazaes
Montaż Andrea Chignoli
Dźwięk Miguel Hormazábal
Muzyka oryginalna Violeta Parra
Nadzór muzyczny José Miguel Miranda, José Miguel Tobar
Konsultacja muzyczna Chango Spasiuk
Kierownik produkcji Ruth Orellana
Kostiumy Pamela Chamorro
Makijaż Guadalupe Correa

Dodaj komentarz